Dit is het verhaal van Jason (25), een getraumatiseerde jongen die dagelijks moest toekijken hoe kinderen in de isoleercel belanden. Na veertien jaar is er nog altijd woede, verdriet en pijn.

"Ik wilde een einde maken aan mijn leven. De pijn van weerloze kinderen kon ik niet langer meer verdragen." Het was een doordeweekse zomeravond. De toen elfjarige Jason lag trillend in zijn bed. Zijn kussen was nat van het huilen. Het geluid van schreeuwende kinderen was oorverdovend. "Het gegil om hulp ging door merg en been. Ik stapte uit mijn bed om te kijken wat er aan de hand was." Hij wist dat wat hij daar zag, nooit meer van zijn netvlies kon krijgen: kinderen werden tegen de grond gedrukt en hardhandig in eenzaamheid opgesloten. Dit leed móést stoppen.