Je kunt natuurlijk gewoon gaan wandelen. Duizenden Nederlanders doen dat. Daarover zo meer. Maar eerst iets anders. Wat is journalistiek? Hoe werkt het? Wat moet je kunnen, wat moet je laten? Die vraag komt niet zomaar uit de lucht vallen, want als actieonderzoeker binnen het onderzoeksproject ‘De grenzen van de journalistiek’ is dat precies waar we antwoord op proberen te vinden. Wat is nog journalistiek en wie is een journalist in tijden van een veranderend medialandschap?

Het onderzoeksproject is een samenwerking tussen de Rijks Universiteit Groningen, Hogeschool Utrecht, A-lab en VersPers. Bij deze laatste partij maak ik onderdeel uit van een team journalistieke makers – met als voornaamste taak het opzetten van publieksparticipatie bij verschillende journalistieke projecten van Small Stream Media en daarop te reflecteren voor het Lectoraat Crossmediale Kwaliteitsjournalistiek van de Hogeschool Utrecht.

Zo is er het dossier Kansen van Krimp, waarin wordt onderzocht welke kansen de grensgebieden, de provincie en het achterland van Nederland te bieden hebben. Wat kunnen wij leren van hoe dingen worden aangepakt op het platteland? Een fascinerende journalistieke vraag. Zeker voor de tegenwoordig, doorgebrande, alsmaar te drukke randstedeling.

Ik besloot om op visuele wijze en met het tempo van de regio een journalistieke produktie op te zetten – al wandelend dus. Want, hoe zou je als niet-journalist kunnen doorbouwen op de vraag welke kansen krimp biedt? Enerzijds ga ik de kracht van de regio vangen in een reeks storymaps en anderzijds reflecteer ik op de stappen die je moet zetten in het hedendaagse journalistieke landschap om een produktie te realiseren en te produceren. 

Journalistiek dus. En wandelen.

Wist je dat wij Nederlanders gek zijn op wandelen? Ja natuurlijk wist je dat. Maar wist je ook dat we er écht gek op zijn? Dat we er in 2015 maar liefst 441 miljoen keer op uit trokken voor een ‘ommetje’? Een wandeling maken voor ons plezier blijkt verreweg de meest favoriete recreatieve bezigheid van Nederlanders volgens het trendrapport Toerisme, Recreatie en Vrije Tijd 2017.

Volg via deze kaart alle verhalen, over wandelen en journalistiek.

Het is ook niet zo vreemd, want Nederland is supermooi. Prachtige heides, zandduinen en dichte bossen liggen overal verspreid door het land. Ideaal voor een land met ‘wandel-fever’ zou je zeggen. Terwijl ik grip probeer te krijgen op de omvang van 441 miljoen jaarlijkse wandelingen door Nederland dient een utopische gedachte zich aan. Stel je voor dat we al wandelend een culturele kruisbestuiving tussen de oostelijke provincies en de randstad zouden realiseren. Een balans waarin dagjesmensen uit de provincie zich laven aan het culturele aanbod van de randstad, terwijl de grachtengordelelite met enige regelmaat een snuif frisse Drentse heide tot zich neemt op vrije dagen.

Helaas gooit het genoemde trendrapport roet in het eten van mijn wandelutopie. De helft van de 441 miljoen wandelingen blijkt namelijk plaats te vinden in de eigen gemeente. Een ommetje rond de buurt. Een gemiste kans voor de randstedelingen als je het mij vraagt. Niet om de veel besproken hypothetische kloof tussen de randstad en de provincie te dichten, maar gewoon om als randstedeling een keer kennis te maken met onze binnenlandse oosterburen en hún wandelrondje. Want als ik moet gokken of het de weidse uitzichten over de Groningse weilanden of een wandeling Keizersgracht is, dat het zich tot volkshobby nummer 1 heeft geschopt, dan denk ik dat ik antwoord wel weet.

Tijd om de veters van mijn wandelschoenen eens vast te binden, te gaan kijken wat mijn eigen land te bieden heeft en hoe ik daar een journalistiek verhaal uit haal. Mijn eerste uitstap in het domein van de journalistiek en mijn eerste lange afstandswandeling.