Yarl’s Wood vrouwen zetten hongerstaking door

Het Engelse televisieprogramma Channel4 onthulde met de inzet van een verborgen camera misstanden in detentiecentrum Yarl’s Wood. Toen de zender dit naar buiten bracht, gingen de vrouwen in Yarl’s Wood in hongerstaking. Nu, drie jaar later, zijn de vrouwen opnieuw in hongerstaking. Wat zijn hun eisen en wat is het doel?

Yarl’s Wood is een privaat detentiecentrum dat door de bedrijven G4S en Serco gerund wordt. Het detentiecentrum is voornamelijk voor vrouwen, maar er verblijven ook een aantal gezinnen. Yarl’s Wood is al vaker met misstanden in de media geweest. Beschuldigingen van vernedering, misbruik en verkrachting kwamen de afgelopen jaren naar buiten. Het detentiecentrum beweert dat er sindsdien veel verbetering is en dat de veiligheid en gezondheid van de gedetineerden prioriteit zijn. Maar de vrouwen in Yarl’s Wood beschrijven dat het personeel hen nog steeds als “onmenselijk” behandelt.

De hongerstaking volgt op een reeks van stakingen in het Verenigd Koninkrijk, waarvan de meest bekende de staking door de leraren en ander personeel in de universiteiten. De driedaagse Yarl’s Wood hongerstaking begon op 21 februari 2018, 120 vrouwen deden er aan mee. Toen na drie dagen alle anderen stopten, hebben ongeveer 45 vrouwen de staking doorgezet. Zij zullen niet stoppen met de hongerstaking totdat er naar hun eisen is geluisterd. De belangrijkste eis van de vrouwen is dat detentie voor onbepaalde tijd wordt afgeschaft. Het Verenigd Koninkrijk is namelijk het enige land in de Europese Unie waar uitgeprocedeerde asielzoekers en migranten voor onbepaalde tijd kunnen worden vastgehouden. De vrouwen eisen dat het er een maximum aantal dagen van 28 dagen wordt ingesteld.

Verder protesteren de vrouwen tegen het scheiden van families en het detineren van vrouwen die als minderjarigen het land zijn binnengekomen. Zij eisen dat het Verenigd Koninkrijk zich moet houden aan de Europese conventies met betrekking tot mensenrechten en de rechten van asielzoekers en vluchtelingen. Ook willen zij verbeterde gezondheidszorg. Niet alle kamers hebben een alarm voor noodgevallen, de vrouwen beweren dat hierdoor al veel gevaarlijke situaties zijn ontstaan omdat hulp vaak te laat kwam.

Een van de gedetineerden beschrijft de situatie in Yarl’s Wood als volgt: “de onzekerheid waarin wij leven is ondragelijk. Wij leven in constante stress en hebben veel angststoornissen en andere gezondheidscomplicaties. Sommige van ons lijden onder hoge bloeddruk en diabetes, maar toch zetten wij de hongerstaking door. Het publiek moet weten wat hier gebeurt, er moet een ander beleid komen!” De vrouwen kunnen geen werkvergunning krijgen en mogen in plaats daarvan alleen in het detentiecentrum werken. Zij kunnen dan voor 1 Engelse Pond per uur of 3 Pond per dag werken.

Twee dagen nadat de hongerstaking was begonnen kwam de Labour politicus Diane Abbott langs in het detentiecentrum en beschreef de situatie als wanhopig. Toegang tot Yarl’s Wood was haar voorgaande jaren geweigerd.

“Wij zijn hier, omdat jullie ooit daar waren”

Op internationale vrouwendag organiseerden verschillende vrouwenorganisaties een demonstratie bij het Britse ministerie van Vreemdelingenzaken. Er spraken vrouwen die zelf ook in detentiecentra hebben gezeten in het Verenigd Koninkrijk. “Wij willen waardigheid, wij willen dat je ons als een mens behandelt. Niet alsof we niets waard zijn. Wij, asielzoekers, willen leven zoals elk ander leeft in dit land, met waardigheid, rechten en respect”, zegt één van de vrouwen.

De actiegroep SOAS Detainee Support is samen met de gedetineerde vrouwen een social media campagne opgestart. Onder de hashtag #HungerforFreedom is de hongerstaking in Yarl’s Wood te volgen.