Ons leven was radicaal anders

Rob van de Duim is drie keer op missie geweest. In 1994 en 1995 ging hij naar Bosnië en in 1999 naar Macedonië/Kosovo. Wanda is al 25 jaar samen met Rob. Ze hebben drie kinderen, Dewi van 14 en de tweeling Zoë en Beau van tien jaar.

“Als de mannen terugkomen van hun missie is er voor het thuisfront geen opvang geregeld. De militairen zelf krijgen dat wel. Dat vond ik het meest nadelig. Voor ons is het net zo raar dat ze weer terug zijn als voor hen. Ik had dus ook behoefte aan een nagesprek met een professionele instantie en een psycholoog. Zoals Rob dat had.

De derde keer dat Rob op missie ging, in 1999, was voor ons allebei erg zwaar. Ik was hoogzwanger, 34 weken. Na 38 weken zou het kindje gehaald worden omdat ik bekkeninstabiliteit had. Dat kwam voor Rob mooi uit, want dan kon hij na 4 weken met verlof. Alleen, ging dat niet op. Hij was nog geen dag weg of de kleine werd geboren. Hij moest met spoed thuiskomen. We hadden alles van tevoren geregeld, inclusief wie er met me mee zou gaan naar het ziekenhuis. Ik had dus geen zorgen, maar voor Rob vond ik het vervelend dat hij aan het begin van zijn missie al direct weer naar huis moest.

In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik minimaal vijf weken moest blijven. Toch heb ik er voor gekozen om elke avond dat Rob thuis was met hem mee te gaan. Tien dagen na de bevalling moest hij namelijk weer weg. Dat was raar. Dat afscheid was erg moeilijk. Ook al went het wel om de zorg alleen te doen. Ik denk dat het voor Rob moeilijker was om terug te komen dan voor mij. 

Ik heb hem leren kennen toen hij dienstplichtig werd. Dus vanaf het begin af aan zijn we samen geweest. We hebben er samen voor gekozen om de eerste uitzending zo snel mogelijk te laten plaatsvinden. Rob vertrok vervolgens voor vier maanden naar Bosnië. Alleen toen hij terug kwam had hij het gevoel dat hij iets niet had afgemaakt. Het begon weer bij hem te kriebelen. Hij heeft het er die zeven maanden dat hij thuis was veel met mij over gehad. Ik heb toen gezegd ‘Ga maar’. Ik had er toen nog geen problemen mee. Toen hadden we nog geen kinderen.

Ik was niet bang dat hem iets zou overkomen, zijn moeder wel. Ik heb zelf zoiets van als het je tijd is, dan is het je tijd. Dan kan er thuis ook iets gebeuren, dat hoeft niet alleen maar daar. In Bosnië kreeg hij de eerste keer wel een auto-ongeluk, dat mocht ik toen niet tegen zijn ouders vertellen omdat zijn moeder dat emotioneel niet kon verwerken. Maar ik had hem gesproken en wist dat alles goed was.

Iedereen om ons heen was heel erg bezig met Rob, waardoor ze vergaten aan mij te vragen hoe het ging. Ook ben ik zelf iemand die het altijd eerst zelf probeert in plaats van meteen om hulp te vragen. Achteraf bleek dat ik na Dewi, ons eerste kind, een postnatale depressie heb gehad. Niemand heeft iets gemerkt. Ik zelf eigenlijk ook niet. Ik had voor Dewi twee miskramen gehad en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Toen Dewi werd geboren zei de arts dat de eerste 24 uur kritiek waren. Ik durfde me niet aan Dewi te binden. Ik was bang dat ze toch weer van me af werd genomen.

Een vriend van ons merkte op een gegeven moment iets aan me. Hij zei ‘Er klopt iets niet aan jou. Je bent jezelf niet.’ Aan hem had ik steun. Maar aan mijn familie niet echt. Mijn zusje lag net in een scheiding en Rob zijn moeder was voornamelijk bezig met Rob.

Uiteindelijk zei de dokter dat ik al bijna uit de depressie was, maar dat ik hem wel had gehad. Ik heb mezelf erdoorheen gesleept, waarschijnlijk omdat ik de zorg alleen droeg. Als Rob thuis was geweest dan was het misschien makkelijker geweest om aan de depressie toe te geven.

Het was een moeilijke tijd. Defensie doet wel iets voor de thuisblijvers. Toen Rob op missie was ben ik bij de thuisfrontdagen geweest, daarnaast bestaat er een de Thuisfront telefooncirkel waar je naar kan bellen. Het initiatief ligt dan wel bij jezelf. Maar als de missie over is, stopt ook die hulplijn.

Toen Rob terugkwam moesten we allebei wennen. Dat is het enige moment waarop onze relatie op spanning stond. Hij had daar dingen meegemaakt die hij mij niet durfde te vertellen en thuis verliep ook nog eens alles anders. Voor iedereen ging het leven gewoon door toen Rob terugkwam, maar voor ons was de situatie radicaal veranderd. Hij ging weg toen we nog met zijn tweeën waren en kwam thuis is een gezin van drie.”

 

FveV wordt mede mogelijk gemaakt door het Vfonds met middelen uit de BankGiro Loterij. Uw deelname aan deze loterij wordt daarom van harte aanbevolen.