Avontuur on demand: het verlaten
waterparadijs van Vietnam

Een beetje reiziger komt tegenwoordig niet meer weg met een serie enthousiaste selfies bij ‘s werelds grootste bezienswaardigheden. Wie nog denkt een bijzondere ervaring te hebben opgedaan bij het zien van opgaande zon bij Macchu Picchu of de Taj Mahal, komt algauw van een koude kermis thuis. Onbereikbaar zijn deze plekken al lang niet meer. Massatoerisme en verre reizen gaan vandaag de dag hand in hand.

Wie vroeger een unieke ervaring zocht, ver weg van de massa, was altijd aangewezen op lokale tips of subtiel ingefluisterde adviezen van medeavonturiers. Je wist nooit precies waar je terecht zou komen en of die verborgen plek wel echt bestond. Dat maakte ook niet zoveel uit: de zoektocht naar avontuur was minstens zo belangrijk als het avontuur zelf. Bovendien waren de grote trekpleisters vaak nog exotisch genoeg om vrienden en familie bij terugkomst mee te imponeren.

Nu de hele wereld binnen handbereik is liggen de zaken anders. Reizen is allang niet meer iets exclusiefs en de opgedane ervaringen evenmin. Gelukkig is daar nu het internet, waar zelfbenoemde adventure junkies en reisblogs als Atlas Obscura en Travel Tramp onontdekte plekken vindbaar maken voor iedere nieuwsgierige reiziger met een smartphone en internetverbinding. Het wereldwijde web staat vol met how-to-visit-guides en inside tips die je stapsgewijs uitleggen hoe je met minimale voorbereiding en zonder al te grote risico's terechtkomt op deze verborgen must-visit places. Off the beaten track is de nieuwe beaten track.

Op zoek naar zulke plekken in Vietnam kom je als surfende reiziger al gauw het verlaten waterpark van Hue tegen, een complex net buiten de voormalige keizerlijke hoofdstad van het land. Terwijl de meeste toeristen zich overdag vergapen aan de vergane glorie van de citadel van Hue en haar mysterieuze tombes, pakken de jongere backpackers en urbexers (urban explorers) hun gehuurde scooters om op zoek te gaan naar die ene, veel spannender attractie middenin de jungle, zo'n acht kilometer ten zuiden van de stad.

De Vietnamezen zelf begrijpen maar weinig van de aantrekkingskracht van het vervallen waterpark. Op zoek naar een taxi die na een bezoekje aan de DMZ (Demilitarized Zone, ofwel gedemilitariseerde zone) door wil rijden naar het verlaten waterpark, reageert de eigenaar van ons hotel wat vreemd. "Het verlaten waterpark? Ik stel voor dat je de keizerlijke tombes bezoekt! Die zijn prachtig, UNESCO-erfgoed uit de 19e eeuw. Die vind je nergens anders." Leg dan maar eens uit dat je liever een bezoekje brengt aan de reusachtige draak en overwoekerde glijbanen van een paradijs dat niet meer bestaat.

Een korte discussie en wat sceptische blikken later is er toch een taxichauffeur bereid om ons na (niet vóór, mocht je in tijdnood komen!) de conventionele bezienswaardigheden af te zetten bij het verlaten waterpark. Een grote, witte poort doemt langzaam voor ons op in de dichtbegroeide jungle. No visitors, staat er in dikke rode letters op een bord naast de ingang. Niks van aantrekken, zo hadden we online al gelezen. Al gauw komt een gezette man op ons af, die zijn hand ophoudt. We drukken gauw wat briefgeld in zijn handen, want wie moeilijk doet, kan zomaar worden weggestuurd, ook dat wisten we al.

Eenmaal het park in wandelend bekruipt je al snel een onheilspellend gevoel. In de verte glinstert tussen de lianen door het water, maar van felgekleurde glijbanen en betegelde paden is nog niets te zien. Het verhaal gaat dat Hồ Thuỷ Tiên park in 2004 open ging toen het nog maar deels af was. De drie miljoen dollar die er al in was gestoken kregen de investeerders niet meer terug, maar van de voltooiing zagen ze af. Kort nadat het park de eerste bezoekers verwelkomde moest het haar poorten sluiten. Het halfafgebouwde paradijs werd verlaten en de natuur kreeg vrij spel.

In de wildernis doemen langzaam de contouren van de oude attracties op. Aan de noordelijke oever van het meer, omringd door hoge palmbomen, staat het vervallen amfitheater. De tribunes zijn beklad met graffiti en van de blauw-gele plastic zitjes is een pad gelegd door het modderige gras. Vanaf de hoogste rij van de tribunes kijk je uit over het meer, en recht in de ogen van het icoon van het park: een gigantische, tientallen meters hoge draak, wiens nu roestige klauwen de ingangen vormen van het bolvormige aquarium waar hij over waakt.

Uitkijkend op de megalomane draak zitten een paar jongens uit het nabijgelegen dorp onderuit gezakt in klapstoeltjes naast een door henzelf afgezet stukje terrein, waar je voor een klein bedrag je gehuurde scooter 'veilig' kunt parkeren. Want daar waar toeristen komen - hoe afgelegen een plek ook is - valt geld te verdienen. Dat hebben ze ook in Vietnam begrepen. Wie dorst heeft, koopt voor een euro een flesje water of Vietnamees biertje uit de felgekleurde plastic koelbox die tevens dienst doet als tafel. Op avontuur zal het je aan niks ontbreken.

Giechelende tienermeisjes maken onderaan de grote draak met hun smartphone foto's van elkaar, die niet veel later, voorzien van een zorgvuldig geselecteerd filter, op Instagram worden gepost. Wie zoekt op #hueabandonedwaterpark, zal zien dat zij niet de enige zijn die hun bezoek aan het park met de wereld willen delen.

Het wat unheimische gevoel dat je krijgt als je het verlaten park net binnenrijdt, verdwijnt zo al snel. Het is ook maar gewoon een plek waar vrienden samenkomen om een beetje te hangen, en waar verliefde stelletjes stiekem afspreken om te ontvluchten aan het toeziend oog van hun familie. Toeristen zoeken er in de vergane glorie naar het sprookje van authenticiteit.

Het is jammer dat deze plek zo is achtergelaten en in verval is geraakt. De groene, schaduwrijke jungle, het grote meer en de ooit aangelegde faciliteiten maken het tot een fijne getaway uit de drukke en klamme stad. Maar wie weet, brengt in de toekomst de interesse van toeristen ook die van de investeerders terug. En wordt de Lonely Planet ooit weer een cultboek voor de alternatieve reiziger.